Nekletsel, botbreuken en splinters

Daar zat ik dan. Door mijn eigen eergevoel gegijzeld bovenop het speelhuisje. In mijn rechterschoen zat nog een stukje schors vast, maar ik had niet genoeg vertrouwen in mijn evenwichtsorgaan om dat op m’n gemakje los te gaan zitten peuteren. “Spring dan!” klonk het nog geen anderhalve meter onder mij. Inmiddels kreeg ik allerlei visioenen over gebroken nekken, open botbreuken en welja, zelfs splinters. Lees verder

‘Hitler is een aardige meneer’

Toen mijn broer in de eerste zat en ik nog ergens bij de basisschool bungelde, lag er een zelfgemaakte poster van Adolf Hitler in zijn kamer. Niets psychopathisch dit keer, enkel bestemd voor educatieve doeleinden. “Wie is dat?” vroeg ik hem in al mijn onwetendheid. “Een hele aardige meneer”, luidde het antwoord van grote broer. Daarop staakten we ons gesprek per direct en verdiepten we ons in een spel. Zo gaan die dingen. Jaren later besprak mijn klas het fenomeen oorlog. “Wie weet wie dit is?” wees mijn juf naar de kwaadaardige snor. Nou, de pré-betweter in mij wist het wel. Enthousiast herhaalde ik wat ik had gehoord.
Lees verder

Video: Geplette cavia

Met een statief ter grootte van De Reuzenperzik op mijn kleine schoudertjes gebonden – ja, Roald Dahl referentie hier – heb ik de vijf minuten durende tocht richting mijn oude middelbare school volbracht. Eenmaal aangekomen was ik er ongeveer net zo aan toe als de cavia van één van de geïnterviewden. Cavia’s zijn niet bestand tegen het gewicht van een volgroeid kind, net zoals ik niet geschapen ben voor elke last die zwaarder is dan een zak friet, zo bleek. Maar ik heb nog meer kennis opgedaan. Lees verder

Relativeren kan je leren

Relativeren is niet mijn sterkste kant. Snij ik me aan papier dan spreek ik al snel over een gigantische vleeswond, mocht ik me ooit vergissen in het aantal traptreden dan noem ik dat een bijna doodervaring en heb ik ooit een onverklaarbaar pijntje dan blijk ik vast terminaal. Je kunt je voorstellen hoe lastig het is om met mijn soort in een huis te wonen. Laat staan zo’n type op te voeden. Voor kinderen geldt echter dat het niet vreemd is als ze nog niet zo goed kunnen relativeren, stelt Nicki Mano. Zij is kinderpsycholoog en kan onder andere verklaren waarom ik bijvoorbeeld de reactie van mijn oom in Het Rozenstuikeffect zo heftig oppakte. Lees verder

Heimwee naar (bezeten) Furbies

Het spijt me om het jullie te moeten mededelen, maar onze harige vriend Furby is inmiddels overgenomen door kwade geesten. Volgens het AD staat Marktplaats bol van ouders die wanhopig van het bezeten monster af proberen te komen. Ene Joy schrijft op een forum (exclusief leestekens): “Mijn vriendin heeft een Furby en die Furby scheld je uit in de nacht, hè. Dus ik zou hem niet nemen.” Dat bevestigt Katootje: “…toen mijn zoontje naar bed ging en nog even met hem wilde spelen, werd hij er gewoon bang van! Furby was boos!!!! Hij deed echt heel boos en zei vervelende dingen met een hele andere en boze stem.” Genoeg inspiratie voor een serie nachtmerries lijkt me en een flink contrast met de nostalgische gevoelens die de meesten van jullie koesteren bij de aanblik van het beestje.
Lees verder

Betweter-weetje: waarom gaat de tijd sneller als je ouder wordt?

De verwachtingen zijn er niet naar, maar mocht ik ooit nog groot worden dan wel beschikking krijgen over een persoonlijke wc, zorg ik dat er jaarlijks een verse betweter-kalender in mijn domein komt te hangen. Of twee. Nou zijn betweter-kalenders een graag geziene gast in mijn schrijfsels, maar voor degenen die er nog nooit één liefkozend over de kaft hebben gestreeld of überhaupt geen idee hebben wat de term inhoudt, zal ik het hier nog even uitleggen. Lees verder

Video: ‘Opeens’ bruidsmeisje zijn

Gymles. Het overkwam me elke keer weer. Zat ik nietsvermoedend achter het kleinste tafeltje dat de school rijk was te knutselen, verkondigde de juf plots dat we onze spullen moesten pakken en over enkele minuten richting zaal zouden gaan marcheren. Twee aan twee, zo ging dat. Van het naderende onheil genaamd softbal was ik nog niet bewust en het wekelijkse patroon in de lessen had ik ook nog niet opgemerkt. Het kwam gewoon op me af en ik deed simpelweg wat er van me gevraagd werd. Lees verder

Heyah mama(rieyeeyo)!

Grof ingedeeld kent de aarde vijf tijdperken. De tv-loze fase, de Telekids-tijd, de Fox Kids-era, de Jetix-periode en tot slot het seizoen waarin de DisneyXD-generatie heerst. Momenteel bevinden wij ons in het laatstgenoemde. Sorry guys, jullie tijd is over. Afijn, bijbehorende muziek wordt vaak verkocht onder ‘het woord voor het streepje’ (zoals Jetix) gevolgd door het pakkende woordje “hits”. Fox Kids Hits dus, in mijn geval. En wel deze.

Lees verder

Video: Het rozenstruikeffect

Ik liep voor mijn huis op de stoep. Aan de rechterkant van me stond een vrij intimiderende rozenstruik – dat onding moet tot aan mijn schouders gereikt hebben – en aan mijn linkerhand zag ik het hekje dat ik nu nog steeds herken als onze erfafscheiding. Niet veel verderop liep het voetpad schuin af, zodat voetgangers gemakkelijk naar een “plein met stilstaande, vrolijk gekleurde auto’s” konden wandelen. Dat leek mij ook wel wat en dus draafde ik zorgeloos de parkeerplaats op. Naja, ik was in ieder geval goed op weg. Lees verder